Зарплата в 700 долларов – это импровизация Лукашенко Средняя зарплата в нашей стране к концу 2010 года должна составить 700 долларов. Такую задачу поставил Александр Лукашенко, выступая с посланием белорусскому народу и Национальному собранию. Судя по всему, это заявление главы государства оказалось (...)

Яўген Мірановіч – гісторык, загадчык катадры беларускай культуры Беларустоцкага ўнівэрсытэту. У 1980 годзе закончыў факультэт гуманітарных навук філіялу Варшаўскага ўнівэрсытэту ў Беластоку. Доктарскую дысэртацыю на тэму “Беларуская нацыянальная меншасьць у Народнай Польшчы (1944-1949)” абараніў (...)

Ідэю афармлення беларускай дзяржаўнасці выпрацоўвалі ў 1915 – 1918 г.г. розныя партыі і арганізацыі. Напачатку разглядаліся варыянты: аўтаномія ў складзе дэмакратычнай Расійскай федэрацыі, літоўска-беларуская канфедэрацыя, незалежная беларуская дзяржава. Ідэя БНР упершыню была выказана на (...)

У Мсціславе невядомыя зламыснікі пашкодзілі помнік першадрукару Пятру Мсціслаўцу, які быў устаноўлены 2 верасня падчас святкавання Дня беларускай пісьменнасці. Спачатку з пастамента прапаў надпіс “Пётр” вагой каля 5 кілаграмаў, але ён быў знойдзены ля помніка. Зараз знік надпіс “Мсціславец”, (...)

Мікола Яцкоў - паэт, перакладчык, кампазітар. Жыве ў вёсцы Брылі Магілёўскага раёну. Пра сябе Мікола Яцкоў піша: "Нарадзіўся ў горадзе, але жыву ў вёсцы і зусім аб гэтым не шкадую. Тут фантастычныя ўмовы для творчасці, а гэта для меня вельмі важна. Пішу вершы на беларускай мове і песні на вершы (...)

Мікола Яцкоў - паэт, перакладчык, кампазітар. Жыве ў вёсцы Брылі Магілёўскага раёну. Пра сябе Мікола Яцкоў піша: "Нарадзіўся ў горадзе, але жыву ў вёсцы і зусім аб гэтым не шкадую. Тут фантастычныя ўмовы для творчасці, а гэта для меня вельмі важна. Пішу вершы на беларускай мове і песні на вершы (...)

Што ні павесь на сьцяну, а яно калі ды калі грымне ў жыцьцёвай драматургіі, як чэхаўская стрэльба. Так у мяне здарылася з карцінай эфіопскага мастака Алему Адмасу – графічным лістом, на якім ён адлюстраваў храм сьвятога Георгія ў Лалібеле. Вычасаны з суцэльнага глыбіннага каменнага пласту (...)

Я ненавідзеў гэтых падлюгаў, якія займалі мой столік, той, які каля самага выхаду. Я ненавідзеў іх так, як толькі можна ненавідзець людзей, упэўненых у тым, што рэчы бываюць агульнадаступнымі ці, больш за тое, аднолькавымі. Бывала, прыйдзеш у кавярню на гадзіну пазьней, а за маім столікам ужо нехта (...)

Хто адышоў, ды нас не пакінуў — яны. Засталіся іх словы. Словы — якія мелі ўвекавечыць перш за ўсё ўсіх нас тут, на сваёй зямлі. Хоць бывалі яны, тыя словы, запісам няўпэўненасці і трывог аўтара — паэта, празаіка, „белавежца”, які, хацеўшы паказаць шлях, мог і памыліцца, і аступіцца, і заблукаць. (...)

Апошнія колькі гадоў я болей часу жыву на вёсцы, як некаторыя лічаць, – «на дачы». Хоць ніякая гэта ня дача, а стары дамок з грубкай, які я набыў у знаёмага за пяцьсот даляраў, з невялікай сядзібай, засаджанай вішнямі. Мне тут утульна, бо ніякага бурлівага жыцьця ў гэтай вёсцы няма. Яна ня проста (...)