Przedstawiam sylwetkę kolejnego władyki białoruskiego, ordynariusza tak ważnej diecezji w dziejach Kościoła prawosławnego w Rzeczypospolitej. Po opracowaniu biografii Sylwestra Kossowa, Teodozego Wasilewicza, Józefa Nielubowicza Tukalskiego, Józefa Bobrykowicza i Sylwestra Czetwertyńskiego chciałbym przybliżyć postać Serafiona Połchowskiego. Wszystkie wymienione postacie łączy pobyt na katedrze białoruskiej (władyctwie mścisławsko-orszańsko-mohylewskim). Z biskupstwa białoruskiego Sylwester Kossow i Józef Nielubowicz Tukalski objęli godność metropolitów kijowskich. Józef Bobrykowicz był pierwszym władyką powołanym na katedrę w Mohylewie. Z kolei Teodozy Wasilewicz stał się symbolem walki o utrzymanie w rękach prawosławnych eparchii białoruskiej. Wymienieni biskupi byli ordynariuszami diecezji białoruskiej w latach 1633-1678. Sylwester Czetwertyński pełnił funkcję biskupa, kiedy ta eparchia po 1702 r. pozostała jedyną diecezją prawosławną na terenie całej Rzeczypospolitej. Na okres dramatycznych przemian w strukturze organizacyjnej Cerkwi prawosławnej przypadają lata pobytu na katedrze białoruskiej Serafiona Połchowskiego. Biskup w latach przechodzenia na unię władyków przemyskiego, lwowskiego i łuckiego pozostał wierny prawosławiu. (ze Wstępu)