Пазнаёміўся я з Сакратам Яновічам у канцы лета 1990 года ў Гродна. Ні я ў яго не выклікаў сімпатыі, а ні ён у мяне (бо характары падобныя!). Потым ужо пачаў ён чытаць, што пісаў я, а я пачаў чытаць, што пісаў ён. Слова нас палучыла. Сакрат для мяне то слова. Не ўспрымаю яго па-другому, іначай як без слова. Для мяне тое непадзельнае...

Што мяне здзівіла (амаль дабіла!) ў тым, што Сакрат піша, гэта поўнае падабенства на тое, што пішу я сам ці ўсё мае пакаленне. Як быццам не было таго адрознення ў гадах – у дваццаць гадоў, між іншым... [...]

Дык вось – першае маё ўражанне ад таго, што піша Сакрат Яновіч. Піша ён для сваіх. Таму і мае мноства гэтак званых ворагаў сярод “не сваіх”. Бо “не свае” проста не ведаюць, пра што ён піша. А калі я чытаю пра яго Крынкі (“Ноччу ў Крынках выюць сабакі...”), то чую свой Скідаль – з якога мяне выгналі бацька і маці! – і не “свой” той Скідаль даўно, і тая Беларусь даўно не свая, а сядзіць у памяці, лезе скрозь сон... (А. Чобат, Чатыры словы пра Сакрата Яновіча, фрагмант)