Адметнасць драматургіі абумоўлена натуральнымі, набліжанымі да чалавечага дыцця законамі яе існавання. Працэс стварэння п’есы можна назваць ачалавечваннем жыццёвага матэрыялу. Дае нараджэнне п’есе: аўтар, драматург. Пераўтварэнне п’есы ў спектакль дасягаецца творчымі высілкамі рэжысёра, акцёраў ды іншых майстроў сцэны. Элементы тэатральнага дзеяння – дыялог, жэст, міміка, мізансцэны -- таксама імітуюць чалавечае жыццё.

Драматург стварае мрою, ілюзію, але гэтая ілюзія такая жывая, выразная і пераканаўчая, што можа падацца больш рэальнай, чым самое жыццё.

Драматургія – гэта літаратура. Яна самакаштоўная. Існуюць гурманы драматургіі, якія перакананыя, што чытанне дыхтоўнай п’есы і „пастаноўка” яе ўнутро сябе, ва ўласным уяўленні замяняюць культпаход у тэатр. Хаця ідэальны працяг літаратурнага жыцця п’есы – на сцэне. Магчымасць другога (сцэнічнага) нараджэння твора таксама складае феномен драматургіі. (П. Васючэнка, Слова складальніка, фрагмант)