Дыскусі вакол аўтакефаліі (памеснасьці) беларускага праваслаўя, як, дарэчы, і праваслаўя ўкраінскага, досыць актыўна абмяркоўваецца на розных інтэрнет-форумах, навуковых і асабістых дыскусіях. У дадзенам артыкуле я паспрабаваў выказаць асабісты погляд на некаторыя асабліва хваравітыя пытаньня, а таксама выказаць меркаваньня аб праблемах, сучасным стане і магчымай будучыне БАПЦ.

Узьнікненьня і разьвіцьцё ідэі аўтакефаліі (памеснасьці) ня ёсьць нейчым абсалютова новым у гісторыі сусьветнага праваслаўя. Практычна ўсе краіны з набыцьцём і ўзьмацненьням уласнай дзяржаўнасьці прыходзілі да агалошаньня аўтакефаліі праваслаўнай Царквы ў сваёй краіне. Ня была выключэньням і Кіеўская Русь, якая неаднойчы спрабавала атрымаць незалежную ад Канстанцінопаля праваслаўную Царкву, і Полацкае княства, і ВКЛ, і, натуральна, Маскоўскае Вялікае Княства.

Таму нядзіўна, што пытаньня аўтакефаліі праваслаўнай Царквы паўставала ў Беларусі пад час дзяржаватворчага працэсу альбо абароны ўласнай дзяржаўнасьці. Яно, пытаньне аўтакефаліі, няадрыўна ад дзяржаўна-нацыянальнага адраджэньня Беларусі. (Фрагмэнт)