Паэт Сяргей Панізьнік у 1968 годзе набыў сабе бабінны магнітафон, які называўся “Рамантык”, і здагадаўся запісаць, як чытаюць свае вершы на той час таленавітыя паэты-аднагодкі, а сёньня – клясыкі беларускай літаратуры. Тыдзень таму мы слухалі голас Уладзімера Караткевіча. Сёньняшняя перадача прысьвечаная запісам Рыгора Барадуліна.

Спадар Сяргей, адкуль у вас гэтыя ўнікальныя запісы голасу маладога Рыгора Барадуліна, якім зараз спаўняецца 40 гадоў?

Сяргей Панізьнік: Вой, гэта мой першы настаўнік! Я ня ведаю, якім днём я трапіў у Менск: ці з Магілёва, дзе я вучыўся на фэльдшара, ці ўжо са Львова, дзе я вучыўся на вайсковага журналіста, - але ён мяне ўгледзеў. Ён мяне загадзя ўгледзеў, і нешта ж яму, нейкі радочак, відаць, спадабаўся, і ён хацеў мне проста дапамагчы, бо я толькі ў Львове станавіўся беларусам. Там мяне ўкраінцы папрасілі, што ім цікава глядзець на мяне як на беларуса – бо я ж адсюль, я ж павінен прадстаўляць сваю Бацькаўшчыну. І вось я ўжо мучыўся, пераходзячы з адной мовы на другую, і, канечне, я не магу выказаць словамі падзяку Барадуліну за тое, што ён мяне ўсё-ткі паставіў на ногі. Бо на паэта ніхто ня вывучыць, але калі ёсьць іскрынка, то ён гэтую іскрынку ўбачыў, і яна перасялілася ў маё сэрца, і я стаў нейкім літаратарам толькі дзякуючы яму. І гэта недзе 1965 год, і першы зборнічак “Кастры Купальля” фактычна ён падрыхтаваў, хоць Анатоль Кудравец лічыўся там рэдактарам. І таму, калі мы на вечарах у Караткевіча зьбіраліся, я быў рады, што Рыгорка, як мы яго заўжды называем, мог паказаць і свае творы: прысьвечаныя Міколу Прашковічу, гэта хросны бацька ягонай дачушкі быў, і “Дзятлінка” Ўладзімеру Караткевічу (а Караткевіча ён называў Фама Фаміч, гэта наша застольная клічка была Ўладзімера Сямёнавіча)…

Дыск "ГАЛАСЫ Ўладзімера Караткевіча, Ларысы Геніюш, Рыгора Барадуліна. 1968 год."
[1]	[2]	[3]
Першая   ««   [1] [2] [3]   »»   Апошняя
Прадстаўленыя фотаздымкі Ўладзімера Караткевіча і Рыгора Барадуліна 1968 года зрабіў Сяргей Панізьнік.

Дазволю сабе на гэтым месцы перапыніць Сяргея Панізьніка, каб даць вам магчымасьць паслухаць той самы верш, прысьвечаны Міколу Прашковічу. Запіс 1968 году, чытае 33-хгадовы Рыгор Барадулін.

(Рыгор Барадулін чытае верш “На Беларусі пчолы як гусі…”)

Сяргей Панізьнік: Ну, і вось некалькі вершаў было. А гэта ўжо панядзелак – якраз панядзелак пасьля застольля на імянінах Уладзімера Караткевіча – запісвалася гэтая бяседа. “Ах, панядзелак, панядзелак…” – такі гумарыстычны верш. Вось ужо 40 зь лішнім гадоў мінула ад запісу. І хай Рыгорка ўспомніць вось тую маладую пару, калі ў нас былі й галасы бадзёрыя, і натхненьне асаблівае. Хай гэта будзе яму добрым успамінам…

Дзядзьку Рыгору – добрым успамінам, а слухачам Беларускай службы Польскага радыё – добрым падарункам. Унікальны архіўны запіс: верш “Панядзелак”, 1968 год, чытае аўтар Рыгор Барадулін.

(33-хгадовы Рыгор Барадулін чытае верш “Панядзелак”)

А зараз яшчэ адзін сюрпрыз. На нашую просьбу Рыгор Барадулін ласкава згадзіўся прачытаць зараз гэты верш нанова. Верш “Панядзелак”, 2009 год.

(74-хгадовы Рыгор Барадулін чытае верш “Панядзелак”)

Паэт Сяргей Панізьнік прадстаўляў на нашых хвалях свае ўнікальныя архіўныя запісы 1968 году: Рыгор Барадулін начытвае на бабінны магнітафон свае вершы. Наступная перадача з архіўнымі запісамі галасоў клясыкаў – роўна праз тыдзень.