Міколка-паравоз Беларусь уступае ў эпоху манархіі? Прэзідэнт Лукашэнка прадставіў публіцы свайго спадкаемцу на пасадзе кіраўніка краіны – 4-гадовага сына Міколку. Такім чынам, фактычна, Беларусь уступіла ў перыяд манархіі. Гэта ўжо другая змена палітычнай сістэмы нашай краіны пасля 1996 году, (...)

Народнае памінанне 9 траўня і Радаўніца сёлета амаль супалі Словы “народнае памінанне” я запазычыў з выказвання мастака Рыгора Сітніцы на тэму “Што для нас 9 траўня?” У тым, што сёлета свята Радаўніцы, якую ў народзе яшчэ называюць Вялікаднем Мёртвых (ён святкуецца на 9-ы дзень пасля праваслаўнага (...)

У 1928 г. у раёне было створана 6 калгасаў, якія аб’ядноўвалі ўсяго 48 гаспадарак і мелі толькі 801 га зямлі. У 1929 г. райкам КП(б)Б даў устаноўку, каб да восеньскай пасяўной кампаніі 1930 г. у Бялыніцкім раёне было калектывізавана 80 % плошчы сельскагаспадарчых угоддзяў. На працягу зімы 1929-1930 гг. Меркавалася (...)

Петр Мигурский: нельзя вылечить мертвое В нынешнем году сельское хозяйство портит радужную статистику экономического роста страны. И не столько общественный сектор, сколько личные подворья. Здесь быстро сокращается производство продукции, особенно животноводства. Чтобы исправить ситуацию, (...)

У пачатку сьнежня 2005 году, калі мы разам зь Сержуком Горбікам, працавалі над кнігай “Беларускі Супраціў”, прыйшла ашаламляльная вестка: Міхал Вітушка жывы. Перад гэтым я запытаўся ў былога партызана, ці вядомая яму дакладная дата сьмерці М. Вітушкі? У адказе ён напісаў: “Аб Вітушку я некалькі (...)

Зарплата в 700 долларов – это импровизация Лукашенко Средняя зарплата в нашей стране к концу 2010 года должна составить 700 долларов. Такую задачу поставил Александр Лукашенко, выступая с посланием белорусскому народу и Национальному собранию. Судя по всему, это заявление главы государства оказалось (...)

Як кожны год, у дзень 3 мая, у Прэзідэнцкім палацы ў Варшаве ладзяцца сустрэчы з заслужанымі дзеячамі краіны. У гэты дзень з 1921 года прысвойваюцца ім высокія дзяржаўныя ордэны. На гэты раз у ліку 46-ці ардэнаносцаў апынуліся беларусы: галоўны рэдактар „Нівы” Яўген Вапа і старшыня Беларускага (...)

Што ні павесь на сьцяну, а яно калі ды калі грымне ў жыцьцёвай драматургіі, як чэхаўская стрэльба. Так у мяне здарылася з карцінай эфіопскага мастака Алему Адмасу – графічным лістом, на якім ён адлюстраваў храм сьвятога Георгія ў Лалібеле. Вычасаны з суцэльнага глыбіннага каменнага пласту (...)

Я ненавідзеў гэтых падлюгаў, якія займалі мой столік, той, які каля самага выхаду. Я ненавідзеў іх так, як толькі можна ненавідзець людзей, упэўненых у тым, што рэчы бываюць агульнадаступнымі ці, больш за тое, аднолькавымі. Бывала, прыйдзеш у кавярню на гадзіну пазьней, а за маім столікам ужо нехта (...)

Хто адышоў, ды нас не пакінуў — яны. Засталіся іх словы. Словы — якія мелі ўвекавечыць перш за ўсё ўсіх нас тут, на сваёй зямлі. Хоць бывалі яны, тыя словы, запісам няўпэўненасці і трывог аўтара — паэта, празаіка, „белавежца”, які, хацеўшы паказаць шлях, мог і памыліцца, і аступіцца, і заблукаць. (...)