Што ні павесь на сьцяну, а яно калі ды калі грымне ў жыцьцёвай драматургіі, як чэхаўская стрэльба. Так у мяне здарылася з карцінай эфіопскага мастака Алему Адмасу – графічным лістом, на якім ён адлюстраваў храм сьвятога Георгія ў Лалібеле. Вычасаны з суцэльнага глыбіннага каменнага пласту (...)

Я ненавідзеў гэтых падлюгаў, якія займалі мой столік, той, які каля самага выхаду. Я ненавідзеў іх так, як толькі можна ненавідзець людзей, упэўненых у тым, што рэчы бываюць агульнадаступнымі ці, больш за тое, аднолькавымі. Бывала, прыйдзеш у кавярню на гадзіну пазьней, а за маім столікам ужо нехта (...)

Апошнія колькі гадоў я болей часу жыву на вёсцы, як некаторыя лічаць, – «на дачы». Хоць ніякая гэта ня дача, а стары дамок з грубкай, які я набыў у знаёмага за пяцьсот даляраў, з невялікай сядзібай, засаджанай вішнямі. Мне тут утульна, бо ніякага бурлівага жыцьця ў гэтай вёсцы няма. Яна ня проста (...)

У вокны цэдзілася дрымотнае сьвятло. Іван праводзіў позіркам варону, якая з зычным карканьнем паляцела ў бок прасьпекту, пацёр даланёю лоб, салодка пазяхнуў і ўтыркнуўся ў паперы. Літары ўвішнымі мурашамі мітусіліся ўваччу. “Аб ходзе выкананьня ў камсамольскіх арганізацыях рэспублікі пастановы (...)

Пасьля сапраўдных пісьменьнікаў застаюцца прыжыцьцёвыя публікацыі і лабірынты архіваў. Пасьля вялікіх – прыжыцьцёвыя архівы. Пра іх – свае архівы – ня дужа дбаў Васіль Быкаў. І характар у яго быў не «забранзавелы», і час ня надта спрыяў даверлівасьці. А таму пасьля Быкава не засталося разьлінееных (...)

У 1374 годзе ў Канстанцінопалі былі кананізаваныя тры пакутнікі за хрысьціянскую веру Іаан (Ян), Антоній (Антон) і Яўстафій (Астап), якія ў язычніцтве насілі імёны Кумец, Круглец і Няжыла, што сьведчыць пра іхняе славянскае паходжаньне, хутчэй за ўсё з крывічоў, якія складалі значную частку насельніцтва (...)

На вуліцах курортнае часткі Карлавых Вараў гучаць пераважна расейская і нямецкая мовы. Але гэта зусім не азначае, што тут адпачываюць найбольш расейцы і немцы. Насамрэч у Карлавых Варах адпачываюць немцы і габрэі. Прычым, габрэі, пераважна, з былога СССР, якія цяпер жывуць у Злучаных Штатах, (...)

Мы — і цалкам справядліва — кажам пра тое, што за савецкім часам гэтак званы дакастрычніцкі перыяд нашай нацыянальнай гісторыі быў наскрозь міфалагізаваны афіцыйнай гістарыяграфіяй. Натуральна, што тыя міфы не выклікалі ў душах жыхароў БССР пачуцьця гонару за слаўныя справы далёкіх продкаў. (...)

Шмат гадоў таму мне з маіх дасьледніцкіх інтарэсаў давялося праглядаць у Нацыянальным архіве Літвы інвентары панскіх маёнткаў пазамінулага стагоддзя. У фондзе Радзівілаў (ф. № 1280) сустрэлася мне справа № 1755-1, атрыбуцыя якой гучала так: “Нататкі ўладальніка маёнтка Ветрын Віцебскай губерні (...)

Напрыканцы году “Дзеяслоў” вырашыў закончыць усе распачатыя ў 2005 годзе публікацыі, што друкаваліся з працягам у некалькіх папярэдніх нумарах. Найперш гэта далітаратурная біяграфія Васіля Быкава (“Пункціры жыцьця”), напісаная яшчэ з 1993 годзе, і раман Віктара Вальтара (“Роджаныя пад Сатурнам”), (...)